फेरि वने टुलुटुलु हेर्ने
एकादेश्मा एकजना धुत राजा थिए
पढ्न धेरै नसकेका जम्मा थिए वीए ।
थिइन् उन्की मोटी-मोटी घ्याम्पोजस्ती रानी
छोरी पनि त्यस्तै थिइन् थेन राम्रो बानी ।
छोरो थियो भुसत्रि्रे खान्थ्यो रक्सी जाँड
मान्छे हान्दै सडकमा हिन्थ्यो बनी साँढ ।
रैती भन्दै मानिसलाई ढोगाउँथे खुट्टा
परम्परा यही भन्दै गाँस्थे फूल बुट्टा ।
एक दिन लिए उन्ले आफ्नो हात्मा शासन्
घुम्न थाले गाउँ बेसी गर्न थाले भाषन् ।
सक्तिन म भन्न थाले हेन टुलुटुलु
जनताको अधिकारलाई निले खुलुखुलु ।
हुक्के, चम्चे, धुपौरेलाई मन्त्री हाकिम् तोके
विरोधीलाई खोजी खोजी संगीन् गोली ठोके ।
कैले लूटे मोवाइल् एप\mएम् कैले टेलिफोन
हैरान पारे जनतालाई फेरी-फेरी “टोन” ।
साह्रै भयो अत्याचार सिंगो देश माथि
सात दल् र माओवादी बने साथी-साथी ।
लाग्न थाले नारा उन्लाई आर्यघाट लाने
भन्न थाले छोड गद्दी कूलको रगत खाने ।
अठार दिन् पर्यो घच्ची जनता र उन्को
हारे बरै थाले रून सातो उड्यो उन्को ।
भन्न थाले जनतालाई रूँदै धुरूधुरू
दानापानी दिए पुग्छ खान्छु खुरूखुरू ।
धुत राजा बने फेरि टुलुटुलु हेर्ने
अरू अब के हुन्छ है धुतलाई बेर्ने -
साङ्लो किनी जनताले दिए नेतालाई
बुझ्न कति सकछन् लौ है देश्को ब्यथालाई —
