मेरो बारेमा साहित्यिक वेबसाईटहरु नेपाली वेबसाईटहरु नेपाली ब्लगहरु दैनिक पत्रीकाहरु साप्ताहिक पत्रीकाहरु

मेरो क्याम्पस जीवन सुरु भयो । म सदरमुकाम गएर पढ्न थालेँ । एसएलसी दोस्रो श्रेणीमा पास गरेँ । सधैंको बन्द, हड्तालले पढाइ प्रभावित भयो । आफू त ट्युसन पनि पढ्न सकिएन । कोचिङ्ग पनि पढ्न सकिएन र पनि दोस्रो श्रेणीमा पास गरेँ । सहर पस्नु हुन्न । बिग्रिन्छ अरे ! - बूढापाकाले भन्थे । तैपनि म सहर पसेँ- पढ्न ! मैले डेरा लिएको घरमा एकजना महिला मात्र बस्थिन् । घरकी मालिक्नी ! नाउँ थियो- रेखा ! रेखाका श्रीमान् जापानमा काम गर्थे- कुनै कम्पनीमा । तीन वर्षभइसकेको थियो । आएका थिएनन् । रेखाका दुइ मात्र सन्तान थिए । दुवै छोरी ! दुवै राजधानीको महङ्गो बोडिङ स्कुलमा पढ्थे । होस्टेलमा बस्थे । पढाइ ब्रि्रला भनेर घरमा आउँदैनथे- उनका छोरीहरू ! प्रत्येक शैक्षिकसत्रको अन्त्यमा रेखाले आफैँ भेट्न जान्थिन्- उनीहरूलाई ! छोरीहरूको पढाइ खर्च तथा घर्रखर्च उनका श्रीमान्ले नै पठाइ दिने गरेकाले रेखालाई निश्चिन्त बनाएको थियो ।

पहिलो दिन-
म क्याम्पसबाट डेरामा फर्के- पढेर ! कोठामा गएर लुगा फर्ेन लागेको थिएँ । देखेर तत्काल रेखा त्यहाँ पुगिन् । कोठाको ढोकामा अडेस लागेर उभिन् । उनी न त कोठाभित्र पसिन्, न त फर्केर नै आइन् । ढोकाको बीचमा उभिइन् । उनका ओठहरू पनि केही बोलेनन् । मात्र आँखाहरू कुनै अज्ञात काम गरिरहेका थिए । लुगा फेर्नै लागेको थिएँ । रेखालाई देखेर म आफैँ लजाएँ । र पनि सम्हालिएर सोधेँ- “के हो मेडम - केही काम छ कि -” सोचेँ- सायद मेरो घरबाट फोन आयो क्यारे ! त्यही भन्न आएकी छिन्- रेखा ! “…….” रेखा भने केही बोलिनन् । उनका ओठहरू पनि खुलेनन् । मात्र आँखाहरू कुनै अज्ञात काम गरिरहे । रेखाको मुहारको नीरवता देखेर म अचम्मित भएँ । अचम्मताले गाँजिएर ढोका बन्द गर्दै भने- मेडम, अहिले म लुगा फेर्दैछु । एकछिन पछि आउनुहोला ।” “लज्जालु….” यसपालि रेखाका ओंठहरू यतिमात्र बोले । उनी ढोकाभन्दा पछि हटिन् । आफ्नो कोठामा गएर विस्तरामा त्यसै पल्टिइन् । मैले लुगा खोलेँ । अर्को लगाएँ । लुगा फेरेर ढोका खोलेँ । नास्ता गरेँ । तर रेखा फर्केर आइनन् ।

म क्याम्पसबाट फर्किनेबित्तिकै रेखा डेरामा किन आएकी होलिन् - घरबाट फोन आयो कि - अथवा कसैले खबर छोडेर पो गयो कि - त्यही भन्न आएकी थिइन् कि - मेरो कोठासम्म आइसकेपछि त केही न केही भन्नुपर्ने हो ! किन नभनेकी होलिन् - केही नबोलेरै किन फर्केकी होलिन् - मैले ढोका बन्द गरिदिँदा रिसाइन् कि - म यस्तै-यस्तै सोचेँ । आफैँसँग तर्कबितर्क गरेँ । नास्तापछि म रेखाकै कोठातर्फगएँ । रेखाको कोठाको ढोका खुलेकै थियो । उनी विस्तरामा पल्टिएकी थिइन्- सोचमग्न बनेर ! मलाई ढोकामा देख्नेबित्तिकै रेखाले बोलाइन्- “आऊ भाइ, आऊ ! भित्रै आऊ !” म कोठाभित्र गएँ । रेखाले मलाई विस्तरा मै बस्न आग्रह गरिन् । म विस्तरामा बसिनँ । विस्तराकै छेऊको कर्ुर्सर्ीी बसेँ । म कर्ुर्सर्ीी बस्ने बित्तिकै उनी विस्तराबाट उठेर बसिन् । मैले सोधेँ- “अघि किन नबोल्नुभा’को मेडम - क्यै नभनी र्फकनुभा’को !” “लजालु…..” रेखाले पुनः त्यही शब्द पुनरावृत्ति गरिन् । “लजालु रे ! अँ साँच्ची ! म किन लजालु, मेडम -” मैले प्रश्न गरेँ । “म जाँदा तिमीले किन ढोका बन्द गरेको -” रेखाले सोधिन । लाज लाग्छ नि मेडम ! लुगा फेर्दै थिएँ ।” “तर अब तिमीले ढोका बन्द गर्न पाउने छैनौँ- लुगा फर्ेदा पनि !” रेखाले जोड गरिन् । मलाई अनौठो लाग्यो । मैले ट्वाल्ल परेर हेरिरहेँ- उनीलाई । रेखाले मेरो जिन्सको पाइन्टलाई एकटकले हर्ेर्दै भनिन्- “यस्तो पाइन्टको चाइन बलियो हुन्छ । हैन भाइ कस्तो सुहाएको,…..!” मैले केही बोलिनँ । मात्र मुस्कुराएँ ।

दोस्रो दिनः
म क्याम्पसबाट डेरामा फर्के- चाँडै । क्याम्पसमा हड्ताल थियो । क्याम्पसका विद्यार्थीहरू केही माग राखेर हड्तालमा उत्रेका थिए । पढाइ भएन- त्यो दिन ! क्याम्पसमा यस्तै त हो ! कहिले विद्यार्थी हड्ताल, कहिले प्राध्यापक हड्ताल, कहिले कर्मचारी हड्ताल……! मलाई देखेर रेखा दौडेर आइन् । म आत्तिएँ । ट्वाल्ल परेर हेरिरहेँ । सोचेँ- के चाल हो यो - मलाई आत्तिएको देखेर रेखाले सोधिन्- “किन आत्तिएको भाइ - लुगा फेर न !” मैले सोचेँ- म लुगा फेरुँ- नफेरुँ । यिनलाई केको चासो ! मैले भने- “मेडम, तपाईँ जानुस् । अनि म लुगा फेर्छु” “आ मेरै अघि लुगा फेर ।” रेखाले निर्देशन थुपारेझैँ गरिन् । “लाज लाग्छ मलाई !” “के को लाज - म आइमाईले लाज नमानेपछि…..!” “हैन मेडम ! मलाई त लाज लाग्छ । तपाईँ एकैछिन बाहिर निस्किनुस् । म ढोका लगाएर लुगा फेर्छु” म आफूलाई लाज लागिरहेको कुरा बारम्बार दोहोर्‍याएँ । रेखाको सामु म आफूलाई लजालु नै साबित गरेँ । “हुँदैन भाइ, हुँदैन ! तिमीले ढोका बन्द गर्न पाउँदैनौँ । तिमीले मेरो सामु लुगा फेर्नैपर्छ ।” रेखा जिद्दी बनिरहिन् । तर आफूचाहिँ जिद्दी नबनेको विश्वास पनि दिलाउन चाहिरहिन् । उनले मेरो कम्मरमा नजर दौडाइन् र भनिन- “भाइ, तिमीले त आज पुरानो बेल्ट ला’छौ नि ! तिमीलाई सुहाउँदैन यो !” रेखाले मेरो कम्मरको बेल्ट खोल्दै भनिन्- “यो बेल्ट खोल र अर्को लगाऊ ।” उनको हातको न्यानो र्स्पर्श भयो- मलाई ! “लुगै फेन लागिरा’छु ! अर्को बेल्ट लगाउँदिनँ म ।” मैले रेखालाई सुनाएँ । “त्यसोभए, लुगा फेर न भाइ !” रेखाले भनिन् । “तपाईं जानुस् । अनि…..!” “म जान्नँ, भाइ ! प्लिज……!” रेखाले जिद्दी गरिन् । म रेखाको जिद्दीले पीडित भई तौलिया लाएर लुगा फेरेँ । रेखाले मेरो तौलियामा एकटकले आँखा लगाएर हेरिरहिन् र भनिन्- “भाइ, यो तौलिया किनेको कति भयो - रङ्ग त उडिसक्या जस्तो छ ।” त्यतिबेला म र रेखा आमनेसामने उभेका थियौँ । “…….” म पुनः केही बोलिनँ । मात्र मुस्कुराएर हाँसे ।

तेस्रो दिनः………. ।
चौथो दिनः……….. ।
पाँचौँ दिनः………. ।
म क्याम्पसबाट फर्के । सोझै गएर रेखालाई भेटेँ र भने- “म धेरै आत्तिइसकेँ, मेडम !” “किन र भाइ -” रेखाले सोधिन् । “मैले लुगा फेन लागेको बेला, “यसरी दिनदिनै कोठामा नआउनुस् न । अन्य बेला आए फरक पर्दैन ।” “के हुन्छ तिमीलाई -” “अब के भन्ने ! लाज लाग्छ नि !” “ल ल भाइ ! अब आउँदिनँ- म त्रि्रो कोठामा ! तर एउटा कुरा बताऊ । तिमी सधैं कति बेला नुहाउँछौँ - म त थाहै पाउँदिनँ ।” “म त बिहान पाँचै बजे उठेर नुहाउँछु । किन र मेडम -” “त्यसै…… !” रेखा यतिमात्र भनिन् । त्यसपछि केही बोलिनन् । चुप लागिन् । केहीछिनपछि मलाई भनिन्- “अहिले बेलुका मेरो कोठामा आउन खाना खाने गरी !” छैठौँ दिन बिहान, पाँच बजे, म उठेँ । नुहाउन बाथरुमतिर गएँ । तर बाथरुमको ढोका बन्द थियो । मैले रेखालाई बोलाएँ- “मेडम, बाथरूमको साँचो खोइ -” “कोठामा कि आँगनमा कुन्नि कता खसेछ । बिहान उठेर/खोजेर दिन्छु, भाइ !” रेखाले कोठाबाटै भनिन् । “अहिल्यै उठेर खोजिदिनुस् न !” मैले रेखासँग अनुरोध गरेँ । “म अहिले उठ्न सक्दिनँ भाइ ! प्लिज…. ! मेरो ढाड दुखिरा’छ । अहिले अँध्यारोमा भेटिन पनि भेटिँदैन- साँचो !” “अनि, आज ढोका किन बन्द गर्नुभा’ को -”
“बिहानै बताउँछु ।” त्यसपछि रेखा चुप लागिन् । म पुनः आफ्नै कोठामा गएँ । ८ बजे, रेखाले मलाई बाथरुमको साँचो दिइन् । मैले साँचो लिएँ । मलाई चुपचाप/शान्त बसेको देखेपछि रेखाले भनिन्- “जाऊ भाइ ! नुहाऊ- बाथरुम खोलेर !” “एकछिनपछि नुहाउँछु ।” मैले भनेँ । म कोठामा बसेर पढिरहेकोतर्फरेखाको ध्यान आकृष्ट गराउन चाहेँ । “त्यसो भए साँचो ल्याऊ । म बाथरुम खोलिदिन्छु ।” रेखाले पुनः साँचो मागिन् । मैले बाथरुमको साँचो फिर्ता दिएँ । रेखाले बाथरुमको साँचो लिइन् । बाथरुमको ढोका खोलिदिइन् । केही क्षणपछि नुहाउन गएँ- म! बाथरुम खुलिसकेको थियो । मलाई देखेर रेखा दौडेर आइन् । बाथरुमको ढोकामा उभिइन् । म बाथरुममा निर्वस्त्र थिएँ । मेरो शरीरमा पेन्टीमात्र थियो । म लजाएँ । म रेखालाई आफ्नै अघि उभिएको देखेर, के -के न सोचेर त्यसै टोलाइरहे । “किन रोकेको - नुहाऊ न भाइ !” रेखाका ओठहरू खुले । आँखाहरू काम गरिरहे । “तपाई जानुस् । अनि म नुहाउँछु ।” मैले भनेँ । “किन र भाइ -”

“मलाई लाज लाग्छ ।” म आफू लजालु पात्रकै रूपमा प्रस्तुत भएँ । “यो भाइ पनि कस्तो लजालु ! त्रि्रो पेन्टी हेर त ! कति टाइट छ ! अर्को लगाऊ- अलि खुकुलो !” रेखा एकटकले मेरो पेन्टीतिर हेरिरहिन् र भनिन् । म झनै लजाएँ । भनेँ- “त्यसो भए, म बाथरुम बन्द गरेर नुहाउँछु, मेडम ! तपाईं बाहिर निस्किनुस् न !” “हुँदैन भाइ, हुँदैन ! बाथरुम बन्द गर्न पाउँदैनौँ । खोलेरै नुहाउनर्ुपर्छ- तिमीलाई ! रेखा बाथरुमकै ढोका समाएर उभिइन् । “छोड्नुस् मेडम ! म जान्छु । नहाउँदिनँ ।” म रिसाएजस्तो गरेँ । “म जान दिन्नँ, भाइ ! नुहाउनर्ैपर्छ- तिमीलाई ! प्लिज……!” रेखा बाथरुमको ढोका छेकेर उभिइन् । म दोधारमा परे । नुहाउँ भने कसरी नुहाऊँ - ननुहाउँ भने बाथरुमबाट कसरी बाहिरिऊँ - क्याम्पस जानुपर्ने ! ढिलो भइरहेको ! समय खेर गइरहेको ! - म आत्तिएँ । म बाध्य भएर नुहाउन थालेँ ।

मैले अङ्गप्रत्यङ्गमा साबुन घसेको रेखाले एकटकले हेरिरहिन् । भनिन्- “भाइ, पेन्टी त सेतै भएछ नि- फीजले ।” म केही बोलिन । मात्र मुस्कुराइरहे । नुहाएर मैले तौलिया लगाएँ । त्यो देखेर रेखाले पुनः भनिन्- “भाइ, तिमीले कस्तो तौलिया लगाएको,….. रङ उडेको,…. मोटो….!” “आफूँसँग त यस्तै/यत्रै…..!” यसपालि मैले मुस्कुराउँदै भनेँ । सहर पस्नुहुन्न । बिग्रिन्छ अरे ! - बूढापाकाले भनेको हो रहेछ । मैले सोचेँ । घोरिएर सोचेँ ।

सातौँ दिनः
…….. ।
क्रमशः
—स्रोत मधुपर्क

सोनापुर-९, बाँके ।