मेरो बारेमा साहित्यिक वेबसाईटहरु नेपाली वेबसाईटहरु नेपाली ब्लगहरु दैनिक पत्रीकाहरु साप्ताहिक पत्रीकाहरु

उनकै सामु मनको भाव, पोख्न पाए हुन्थ्यो
कतिमाया गर्छु उनलाई , जोख्न पाए हुन्थ्यो

क्षितिज वारी क्षितिज पारी, हामी दुइको यात्रा
दोबाटोमा भेट भई ,रोक्न पाए हुन्थ्यो

बत्ति सामु पुतली झैं, देखे झुम्मिन्छन् सबै
जोगाउनलाई खोकिला मै, छोप्न पाए हुन्थ्यो

कति बगाउ मनमा मात्र, कल्पनाका ज्वार भाटा
उनको दीलमा मेरो माया, रोप्न पाए हुन्थ्यो

धेरै हिउद बर्षा काटे उनलाई पाउने आशै आशमा
कति कुर्ने त्यसको पनि, सीमा तोक्न पाए हुन्थ्यो

गाउलेगोठ लिच्कीराम्चे ६ खोटाङ्ग
rai_rameshgaunle@yahoo.com

म पनि सहन सक्छु
थाहा छ तिमीपनि सहन सक्छौ
तर सहनुको पनि हद हुन्छ
कती सहने अझै
सहेरै हामीले
दुईसय सैंतिस बर्ष बित्यो ।
सहेरै प्रत्येक बर्ष
म हरु गिजेरी रुखमा
झुण्डिएर मरिरहयौं
सहेरै प्रत्येक बर्ष
तिमीहरु भिरबाट
हामफालेर मरिरहयौ
अब झुण्डिनु नपरोस
म हरु गिजेरी रुखमा फेरी
अब हामफाल्नु नपरोस
तिमीहरु भिरबाट फेरी
त्यसैले सोच एकपटक
के गर्छौ बाबु …… सहनै नसके पछि ?
प्रस्तुत कविता विजय सिंह थापाले लेख्नु भएको सहु सहु बाबु…… को कविताको प्रत्युतर कविता हो

तिमी

तुरुन्त भीरबाट

हामफालेर मर

घर नजिकको गिजेरी रूखमा

झुन्डिएर मर

तर

चिन्ता लिएर नबाँच

प्लिज् ।

तिनीहरू

राष्ट्र लुछ्न नै जन्मिएका हुन्

त्यसै किन रिसाउँछौ ?

हामीलाई सताउन नै जन्मिएका हुन्

व्यर्थ किन विरोध गर्र्छौ ?

सहु

सहु

सहु बाबु सहनै नसके पनि ।

सवाल
देश छाडें प्रदेशी यो माटो अर्कैभो
स्वदेश प्रति प्रेमको पाटो अर्कैभो
दुखै दुख जीन्दगी बिताउनु छैन मलाई
अब बल्ल हिड्ने मेरो बाटो अर्कैभो

वाग्ले पकाश “बगर”

जवाफ
नयाँ ठाउ परिवेशमा माटो नबिर्स
स्वदेश प्रति कर्तव्यको पाटो नबिर्स
राम छाँया हो दुइदिनको मोजमस्ति साथी
गरीबिको चहयाउने खाटो नबिर्स

दिपक देवकोटा “दिपु”

खबरदार!
भोका नाङ्गा जनताहो!!
अझै सकिएको छैन क्रान्ति!
हात बाधेर नबसहै आयो भन्दै सान्ति!
त्यसैले मेरो यहा हरुलाइ
एउटा खबरदारि।
गिरि बिस्ट र थापा हरुको
सकुनि रथ मा बुइ चढेर
नारायणहिटिको बंश बिनास गरि
५८ को कालो इतिहास रच्ने
माइला काकाको बिस्वास नगरहै।
जङ्गेलेत बिरोधिको लागि
गर्यो कोत पर्ब!
तैलेत गरिस आफ्नै बंशको
नारायणहिटि पर्ब।
त्यसैले संकात लागेकै थियो
हनुमानढोकाको कास्टमन्डप भित्र
फिस्स मुस्कान छोडि
भरौटे हरुको सुका मोहोर दान लिएर
चौरिको पुच्छर ताज पहिरेपछि
रगतले पोतिएको नारायणहिटि छिरे पछि
आफ्नै बंशको सदगदिमा
कर्फ्यु घोसणा गरेपछि
रानाभाटले -याटाटाको
प्रतिबेदन बुझाएपछि
अनि!सुरुभो कौरब हरुको
तान्डब नृत्यको कालो रातृ
त्यसैले!जनताहो!! (more…)

मेरो मायाको भाग मन परेनकी ?
नढाँट दिलको बाग मन परेनकी ?

खै के सोच्यौ लाजवाब भयौ
साँच्चै भन मेरो अनुराग मन परेनकी ?

आलिङ्गनमा मायाको प्रतिबिम्ब साट्दा
फ्याक्यौ यौवनको पराग मन परेनकी ?

मेरो प्रेमले कोईली भयौ तिमी
भन पागल भाको काले काग मन परेनकी ?

मेरो दिलमा बसि सँगै डुल्छु भन्थ्यौ तिमी
अरबी “बगर”को भु भाग मन परेनकी ?

शिवनगर- चितवन , नेपाल

बेहिसाब नै बितीसक्यो अब जीवनको हिसाब नखोज
जती दुख्नु दुखी सकें म , कति दुख्छौ - भनेर नसोध ।

सुनबुट्टे रहरहरु आंखैमा फुटेर रगतको आंशु झरीरहें
पाईला पाईलामा टेकेर आफैंले फूलाएको सपना मारीरहें
खाली खाली भै रित्तिसकें , कती बांकी छु - अब नखोज
जती दुख्नु दुखी सकें म , कति दुख्छौ - भनेर नसोध ।

आफ्नै नियतीको भुमरीमा परेर बालुवाको अक्षरझैं मेटिईगएं
कण कण भै उडेर धुलो संगै आफ्नै भाग्य संग रेटिईरहें
टुक्रा टुक्रा भै बांडिईसकें , कहां सिंगो छु - भै गो नखोज
जती दुख्नु दुखी सकें म , कति दुख्छौ - भनेर नसोध ।

तिम्लाई खुसि मिल्छ भने एकान्त मै रोई दिन्छु
मेरा सपना इच्छा सबै आँशुले नै धोई दिन्छु ।

तिम्रो जीवन मेरो खुसि आँशु कत्ति बग्नु हुन्न
त्रि्रो मधुर मुस्कानलाई अन्त कतै लग्नु हुन्न
मनका पिडा तड्पन बरु अध्यारो मै रोई दिन्छु
मेरा सपना इच्छा सबै आँशुले नै धोई दिन्छु

शितको थोपा जस्तै तिमी म बाट विल्नु हुन्न
मेरो मुटु चपाएर अरुलाई नै निल्नु हुन्न
सत्य कसम धरो धर्म तामा तुल्सी छोई दिन्छु
मेरा सपना इच्छा सबै आँशुले नै धोई दिन्छु ।

खोटाङ्ग बजार-१, खोटाङ्ग

अधुरो यो जीन्दगी
बीट नमारीएको डोको जस्तो ।
भौतारीएको यो जीन्दगी
धेरै छाकको भोको जस्तो ।।
खै यो जीन्दगी के जीन्दगी ।
डलेलोले पिल्सिएको वन जस्तो ।
विरक्त लाग्दो यो जीन्दगी
विधवाको मन जस्तो ।।
व्यार्थ छ यो जीन्दगी
रालो बीनाको घण्टि जस्तो ।
कति कमजोर यो जीन्दगी
सुकेको सण्टि जस्तो ।।
खै यो जीन्दगी के जीन्दगी
नढाक्ने खोल जस्तो ।
घृणित छ यो जीन्दगी
पत्रुको मोल जस्तो ।।
वेसहरा छ यो जीन्दगी
शुन्यको यान जस्तो ।
नमुना मात्र छ यो जीन्दगी
बहिराको कान जस्तो ।।
खै यो जीन्दगी के जीन्दगी
हावा वीनाको साइकल जस्तो ।
कति कठोर छ यो जीन्दगी
लडाकुको र्राईफल जस्तो ।।
कति उदास छ यो जीन्दगी
गाला अड्याउने हात जस्तो ।
यो जीन्दगी खै के जीन्दगी
औशीको रात जस्तो ।।

खुदुनावारी ८,झापा

आजभोली,
मेरो देशको आकाशमाथि
लालच र पदलोलुपताका दुइ पखेटाहरु फिंजाई
निर्दयी गिद्घहरु फेरी विचरण गर्न थालेका छन्
जसका तीक्ष्ण लोभी नजरले
प्रत्येक अवसररुपी चल्लालाई देख्न सक्छन्
टाढैबाट चिन्न सक्छन् र
मौका पाउन साथ झम्टिन्छन् ।

जब, दरबार भित्रको शिकारीले
यी गिद्घहरुलाई आफ्नो चालको जालमा पारे
र यिनका दुइ शानदार पखेटाहरु काटेर
आकाशैभरिको स्वतन्त्र उडानलाई खोसे ।
तब, यी गिद्घहरु
मुकुटधारी शिकारीको विरोधमा
दिन-दिनै रत्नापार्कमा भेला हून्थे,
आफ्नो खोस्सिएको आसन फिर्ता पाउन
खुल्लामञ्च थर्काउने भाषण ठोक्थे,
लुटिएको सुख-शान्तिका निम्ति
चोक-चोकमा आन्दोलित हुन्थे र
सहयोगको लागि हामी जनतालाई गुहार्थे ।

अब फेरि,
त्यो क्रुर शिकारीको चंगुलबाट फुत्केर
यी गिद्घहरुका बदनाम नाकले
अवसरको गन्धलाई सुघ्न थालेका छन्
कुइएका आलु जस्ता दिमाग बोकेका शिरलाई
परम स्वामीको पाउमा नै र्समर्पण गर्न थालेका छन्
र फेरि
यी गिद्घहरुले अबलाहरुका बेइज्जत गरेर
ठूला-ठूलार् इज्जत पुरस्कारमा थाप्न सक्छन्
हाम्रो विश्वासलाई तोडेर
भ्रष्ट चरित्र बापत थुप्रोई तक्मा जोड्न सक्छन्
र, आफ्नो स्वार्थ्र्ााे थैली भर्न
पापी हातले सामन्तीको गोडा धुन पनि सक्छन् ।
तर खबरदार !
निरंकुश शिकारीको जाललाई
धुजा-धुजा पार्न सक्ने परेवाहरुले
यी लोभी गिद्घहरुलाई पनि लखेटन सक्छन् ।

गोर्खा हाल काठमाण्डौ

आउ, उठ मुक्ति खोज्दै जुटौँ सबै सर्बहारा,
आफ्ना शर्त पूरा गर्न संघर्षको लाऔँ नारा ।।

किन गरीब ओइली झर्ने रु धनी फुल्ने आकाशमा,
समान रुपले प्रकाश छर्ने उस्तै हुन जुनतारा ।।

लोकतान्त्रिक गणतन्त्र स्थापना गरीकन,
युग बदल्न अघि सरौँ आजैदेखि जनसारा।।

देश हाम्रो, हामी देशको धेरै ऋणी भएका छौँ,
जीवन अन्त्य किन नहोस् पूरा गरौँ अभिभारा ।।

बोक्रे भाषण, झुटा कुरा म्याद सार्छन् निर्णयको,
आफ्नै शूर गरौँ अब फेरिएन तिन्को पारा
आउ, उठ मुक्ति खोज्दै जुटौँ सबै सर्बहारा ।।।

दिनेशराज पुरी
सुनारपानी-९ मन्थली रामेछाप
हाल - आर आर क्याम्पस

म कबि होइन
तैपनि मनको बह बिसाउछु
एउटा कपि को चौतारिमा
तर दोस नठानिदिनु कबि भनेर
एउटा भुल सम्झि दिनु! निर्दोस कलम सम्झेर!!
त्यसैले आफुदोसि ठानौ भने
सुइकार्न सक्दिन
कलम दोसि ठानौ भने
निर्जिब बस्तु कसरि?
मनको पिदा पोख्छर
तैपनि चलिरहन्छ निरन्तर
एउता बिना प्रानको
सेतो कोरा कागजमा!जिबन पोखिरहेछ!!
एउटा हातको सहारामा
औलाहरुको बैसाखिलिएर
निर्जिब सब्द हरुलाइ
प्रान् को सन्जिबनिछरिरहेछ
एउटा कबिता बनेर ।
त्यसैले कबि भनौ भने
अनि भाब हरु पोखौ भने
सब्द सजाउन सक्दिन
उर्बरा मरुभुमि झैसेतो कागजमा
आफै निरन्तर पोखिरहन्छ
एउटा मन को भाब बनेर
कहिले माया प्रेम को सब्द बनेर
ओकलिन्छ कबिता
कहिले बिछोड र रोदनको समिस्स्रनबनेर
बगिदिन्छ कबिता !
अभाब मा पिल्सिएको जिउनु को अर्थ
जिन्दगि बनेर बगिदिन्छ कबिता
महासागर हरुको बिचमा
नदिको किनारा बनेर
बगिदिन्छ कबिता!
कहिले अन्याय र अदमनमा
पिल्सिएको घाउ बोकेर
बिद्द्रोहको नारा उराल्छ कबिता
कहिले सिता जानकि र बृकुटिको
गित बनेर आउछ कबिता
कहिले बुद्ध को सन्देसत कहिले देस को
राजनिति लिएर आउछ कबिता
यसरि अवातर लिएर आइरहन्छ
बार-बार कबिता!
त्यसैले मत भाबक मात्र हु
कबि नभन्देउ साथि
म कबिहोइन!
सब्दमा पोखिएको भाबहो त्यो
त्यो कबिता होइन
साचै होस या ख्याल ठट्टामा
कबि नभन्देउ साथि
म कबि होइन

सुन्सरि,तरहरा-२

उनकै घरमा जन्ती आयो हेर्न जाउँ की जस्तो लाग्यो
सिंउदो अझै खाली रहेछ रंगाई दिउँ की जस्तो लाग्यो ।

पाहुना पात धेरै थियो खैलवैला ठुलै थियो
लोगन्तीलाई झुक्याएर भगाई दिउँ की जस्तो लाग्यो ।

दुलाहा हेर्दा सानै थियो चिनाजानी जस्तो थियो
उठाएर सिस्नो झ्याङमा हुत्याई दिउँ की जस्तो लाग्यो ।

राम्री पाउँदा फूर्किएर मेरै सामु ठाँटीएको
चोखो छैन भन्दीएर भाडी दिउँ की जस्तो लाग्यो ।

थाली भरि अक्ष्यता टीका दियो बत्ती बालेको थियो
टीका लाउने निहुँ गरेर छोई दिउँ की जस्तो लाग्यो ।

नेत्रकाली-७, सिन्धुली

बसन्तको फुल सङ्गै फुल्न पाएह् उन्थ्यो
बिहानिको लालि सङ्गै रङ छर्न पाए हुन्थ्यो
कोहिलि सङ्गै पालुवामा गाउन पाए हुन्थ्यो
गित बनि मधुमास मानाच्न पाए हुन्थ्यो
तारा बनि जुन सङ्गैलुक्न पाए हुन्थ्यो
छितिज पारि मिर्मिरे मा रम्न पाएहुन्थो
जुनकिरिले मलाइ पनि मित लाए हुन्थो
जुनि जुनि नछुटिने पृत लाए हुन्थो
सहि दिन्थे बिर्सिएर सबै सबै घात हरु
बिर्सि दिन्थे चोट पनि थामिदिन्थे हात हरु
गैदिन्थे ढुङ्ग पुज्ने मन्दिर बरु लाने भए
खाइ दिन्थे बाचा कसम भए भरको खाने भए
उमङ्ग छन मनभरि रहर छन तन भरि
सपना धेरै साचेको छु सजेको छ आखा भरि
नत मैले दौलत मागे नत मागे सुनचादि
नत मागेऐस आरम नत लाएबिन्ति
खालि एउटामन मागे मागे एउटा माया
लुटपुटिने काख मागे मागे एउटा छाया
त्यसैले नै बिन्ति गर्छु माया पाए हुन्थ्यो
जुनि जुनि सङ्ग सङ्गैजिउन पाए हुन्थ्यो
त्यसैलेनै जुनकिरिले मित लाए हुन्थ्यो
जुनि जुनि नछुटिने पृत लाए हुन्थ्यो

अर्पन् तामाङ
सुन्सरि,तरहरा-२

मन भरि आशा बोकि कल्पि बस्छु
मुटू भरि माया साचि अझै बाच्छु
तिम्रो आगमनको सुनाउलो बिहानी मा!
बशन्तको बहार् बनि छाई दिन्छु

आशाहरु जलन् भएर किनार् खोज्दै बगे भने
प्रीतहरु खरानी भएर बतासिन्दै उडे भने
साझको घाम् सङ्गै नउदाउने गरि डुब्छु!
बशन्तमा नौ रङ्गी फूल् झै फूलेनौ भने

सुनिदेउ मेरो कथा बुझिदेउ मेरो मर्म
यो जुनिमा जन्म लिए केवल् तिमी पाउन
साथ् दिए रहन्छु साथ् टोडे मर्छु!
ए माया मुटू जोड प्राण् मेरो बचाउन।

manjeeldeep@yahoo.com

कोही भन्छन पिरती दुई आत्मा को मेल हो
कोही भन्छन पिरती जवनी मा खालीने खेल हो

जता ततै खोजी सके पिरती को परिभाषा
भन्छना कोही स्वतन्त्रता खोसिदिने जेल हो

पिरतीको अर्थ बुझ्न देवता लाई सोधी हरे
उनि भन्छन पागल हरु यात्रा गर्न रेल हो

खोजिसके जता ततै अब पालो मेरो आयो
म त भन्छु जवानीमा उर्लियको भेल हो

कोही भन्छन पिरती दुई आत्मा को मेल हो
कोही भन्छन पिरती जवनी मा खालीने खेल हो

Krishna K.C “Chhal”
Pala 2 Bagulung Nepal
Now :- chhalkri@yahoo.com