मेरो बारेमा साहित्यिक वेबसाईटहरु नेपाली वेबसाईटहरु नेपाली ब्लगहरु दैनिक पत्रीकाहरु साप्ताहिक पत्रीकाहरु

प्रिय,
मलाई माफ गर
सौभाग्य या भनौं तिम्रो दिर्घायुको मागमा
म भगवानको आडमा
अनशन बस्न सक्दिन
भोक त्याग्न सक्दिन
प्रिय, म व्रत बस्न सक्दिन ।

एउटा कालो रातमा,
भयंकर हावा हूरीमा,
विकट मरुभूमिमा
समय बदल्न अग्रसर मेरा पाइलाहरू
तिम्रो साथ लागेका थिए
अंकुश तोड्न तयार मेरा हातहरूले
तिम्रो हात थामेका थिए
तर, तिम्रा निकृष्ट हातहरू मैमाथि उठे
तिम्रा रुखा वचनहरूले मैलाई घोचे
तिम्रा हातहरू, अनि तिम्रा वचनहरू
जतिखेर ममाथि उठ्छन्
म एउटा मृत्यु अनुभव गर्छु
आफ्नो आत्मसम्मानको मृत्यु ।

यसरी म धेरैचोटि मरिसकें
एउटा जिन्दगी सयौं चोटि मर्नुको
दुर्भाग्य भोगिसकें ।
अनि, तिम्रा हत्यारा हातहरू
अघोषित उत्सव मनाउँदै
ताली बजाइरहेको
तिम्रा क्रुर वचनहरू
आफ्नै अस्तित्व जनाउँदै
लाली फिँजाइरहेको
म कसरी सहन सक्छु ?
मलाई मान्छे नगन्नेले
महानता आश नगरे हुन्छ
म शास्त्रका महान् नारीझैँ
तिम्रा दुष्कर्म भुलेर
तिम्रो पूजा गर्न सक्दिनँ
तिम्रा चोटहरूलाई
वरदान मान्न सक्दिन
तिमी जति नै अनुनय-विनय गर
प्रिय, म व्रत बस्न सक्दिन ।

कुरा नसुन्ने अरुको, कुरा राख्ने आफ्नो ।
पूरा नहुने विषयमा, खोचे थाप्ने ज्याद्रो ।।
विषै सेवन गरेमा, कहाँ पो जिवन छर ।
विषै वमन गरेमा, कोही कसको रहन्न ।।

सत्य भावना आफुमा, सबै यहाँ आफन्त ।
आफु सत्य नभएमा, कोही हुन्न आफन्त ।।
कुरा सुन्नु अरुको, बुझ्नु मुख्य कर्तव्य ।
राख्नु कुरा सुमान्य , पोख्नु सत्य मन्तव्य ।।

रुचि कसको के मा छ, हुन्न भुल्नु कदापि ।
इच्छा अरुको के पो छ, सुन्नु गुन्नु हे साथि ।।
मेरै कुरामा अर्थ छ, अरु सबै हुन् र्ब्यर्थ ।
यस्तो सोचाई गुणीमा, हुनु पर्छ है र्सतर्क ।।

वाचा नगर्नु त्यत्तिकै, मन अरुको बुभ्नु ।
सबै आफन्त मान्नु है, बुद्धि सबैको सुझ्नु ।।
मै हुँ विव्दान सुयोग्य, भन्ने नगर्नु घमण्ड ।
भ्रूँण प्रथम सुसत्य, किन र्ब्यर्थको उद्धण्ड ।।

गोपालप्रसाद पौडेल
कपन साहित्य समाज

अग्यात बस्तु खित्खितायो हामले खेति गर्दा सानु ।
काँडाहरु उम्रिएछन फूल भनि छर्दा सानु ।।

सपनीमा कस्ले थिच्यो बोल्न पनि गाह्रो पर्यो ।
भैसीँ रैछ लगारेछु आङ समाती चर्दा सानु ।।

“मेरो हजुर” भनि आँत्ति अँगालोमा पर्दि रैछ्यौ ।
रुँदारैछु गहभरी आँसु तिम्ले भर्दा सानु ।।

युद्ध गर्न गाको रैछु सपनीमा साहस लिदै ।
ठूलो स्वरमा चिच्याइछ्यौ युद्धमा म मर्दा सानु ।।

नरमाइलो भेष रैछ तिम्रो पनि एकान्तमा ।
हाँस्दी रैछ्यौ मलाइ बोकी मलामी झर्दा सानु ।।

दिनेशराज पुरी

बिपनी मै छाडे पछी सपनीमा आउँछ्यौ किन ?
जता जता छायाँ मेरो उतै उतै धाउँछौ किन ?

एकै नदि दुइ किनार पारी मलाई गए पछी
नदी बिचमै मलाई डुवाई डुङ्गा तिमी ख्याउँछौ किन ?

गरीवी नै अभिशाप भो तिम्लाई मैले रोज्दा खेरी
सपनी मै पटक पटक चोटको प्याला प्याउँछौ किन ?

बसन्त त्यो जीवन मेरो शिशीर बनाई छाडेपछी
थुनी मलाई कोठरीमा बाहीरबाट च्याउँछौ किन ?

चोटै चोटले विहोस भई सडक नै प्यारो भयो
सेवादाही बन्दै तिमी मलम पट्टी ल्याउँछौ किन ?

छिया छिया भयो शरीर तिम्रै चोट उपहारले
आँफै चुडि माया डोरी च्व.. च्व.. लोरी गाउँछौ किन ?

- “इखालु” रमेश गेलाल

मान्छे त

मान्छे भइहाल्यो’नि !

भो

म मान्छेको कुरा गर्दिनँ ।

मान्छेकै

दूधको मुन्टोबाट

चुपु-चुपु

एड्स चुसिरहेका

नाबालकहरूको कसम !

खै कहाँ छ ?

त्यो नालायक इश्वर !

एकै छप्कोमा

खत्तम गरिदिन्छु ।

- निजगढ (बारा), ७