मेरो बारेमा साहित्यिक वेबसाईटहरु नेपाली वेबसाईटहरु नेपाली ब्लगहरु दैनिक पत्रीकाहरु साप्ताहिक पत्रीकाहरु

बिमल गिरी

कस्तो सम्योग जुरो आज भेटभो तिमीसँग
दुई आँखाको मिलनसङै मन भयो उमङग

पिडादयी नहोस् यात्रा गन्तब्यमा पुग्नलाई
जिबन हाम्रो बिम्ब बनोस जुन ताराले थाहानपाई
साझ बिहान मुस्काइरहु सधैं तिमीसँग
दुई आँखाको मिलनसङै मन भयो उमङग

मुहार भरी अचम्मको चमक छायो आज
खुशी फुल्यो चारैतिर बिह्वल भयो लाज
जोसजागर झुल्क्यो मनमा भेट भयो तिमीसँग
दुई आँखाको मिलन सँगइ मन भयो उमङग

चारपाने झापा
(अनेसास) बेल्जियम च्याप्टर

बेहिसाब नै बितीसक्यो अब जीवनको हिसाब नखोज
जती दुख्नु दुखी सकें म , कति दुख्छौ - भनेर नसोध ।

सुनबुट्टे रहरहरु आंखैमा फुटेर रगतको आंशु झरीरहें
पाईला पाईलामा टेकेर आफैंले फूलाएको सपना मारीरहें
खाली खाली भै रित्तिसकें , कती बांकी छु - अब नखोज
जती दुख्नु दुखी सकें म , कति दुख्छौ - भनेर नसोध ।

आफ्नै नियतीको भुमरीमा परेर बालुवाको अक्षरझैं मेटिईगएं
कण कण भै उडेर धुलो संगै आफ्नै भाग्य संग रेटिईरहें
टुक्रा टुक्रा भै बांडिईसकें , कहां सिंगो छु - भै गो नखोज
जती दुख्नु दुखी सकें म , कति दुख्छौ - भनेर नसोध ।

तिम्लाई खुसि मिल्छ भने एकान्त मै रोई दिन्छु
मेरा सपना इच्छा सबै आँशुले नै धोई दिन्छु ।

तिम्रो जीवन मेरो खुसि आँशु कत्ति बग्नु हुन्न
त्रि्रो मधुर मुस्कानलाई अन्त कतै लग्नु हुन्न
मनका पिडा तड्पन बरु अध्यारो मै रोई दिन्छु
मेरा सपना इच्छा सबै आँशुले नै धोई दिन्छु

शितको थोपा जस्तै तिमी म बाट विल्नु हुन्न
मेरो मुटु चपाएर अरुलाई नै निल्नु हुन्न
सत्य कसम धरो धर्म तामा तुल्सी छोई दिन्छु
मेरा सपना इच्छा सबै आँशुले नै धोई दिन्छु ।

खोटाङ्ग बजार-१, खोटाङ्ग

मन भरि आशा बोकि कल्पि बस्छु
मुटू भरि माया साचि अझै बाच्छु
तिम्रो आगमनको सुनाउलो बिहानी मा!
बशन्तको बहार् बनि छाई दिन्छु

आशाहरु जलन् भएर किनार् खोज्दै बगे भने
प्रीतहरु खरानी भएर बतासिन्दै उडे भने
साझको घाम् सङ्गै नउदाउने गरि डुब्छु!
बशन्तमा नौ रङ्गी फूल् झै फूलेनौ भने

सुनिदेउ मेरो कथा बुझिदेउ मेरो मर्म
यो जुनिमा जन्म लिए केवल् तिमी पाउन
साथ् दिए रहन्छु साथ् टोडे मर्छु!
ए माया मुटू जोड प्राण् मेरो बचाउन।

manjeeldeep@yahoo.com

उनको सिउँदो सजिदा एकान्तमा रुदै थिए
दिन केही नभएर आँशु उपहार दिए

डोली चढि उनि गइन आफ्नो मान्छे पराई भइन
वीरसौ भनि कोशीश गरे सधैं मनभरि रहिन
बिछोडले फाटेको मुटु वीरहले सिए
दिन केही नभएर आँशु उपहार दिए

उनि मेरो नभएनि माया अब नरहेनी
हासी खुशी बाँचि रहुन सधै म रोएपनी
उनकै यादमा बग्ने आँशु नशा सम्झी पिएँ
दिन केही नभएर आँशु उपहार दिए

दुइ
(more…)

नभुल तिमी मलाई दुखको शागरमा डुबाएर
सक्तीन हाँस्न म मुटुको ब्यथा लुकाएर

तिम्रो मायाको तरङ्गमा डुब्दै थिए
पत्त्तै भएन कहिले यो मुटु तिमीलाई दिए
यती धेरै खुशी छु नदेउ पिरब्यथा मलाई
सक्तीन रुन म आँशु सुकाएर

कयौ रात बिहानि भयो तिमी आउने आशामा
बाटो तिम्रो हेर्दैरहे जुनताराको साथमा
पर्खि रहेछु मिलनको आशामा नदेउ बिछोड मलाई
सक्तीन जिउन म जिउँदो लाश भएर
काभ्रे , हाल - इराक

निष्ठुरीले सयौंचोटी धोका दियौ मलाइ ।
जिबन भरी बाँच्नुपर्यो कोमल मुटु जलाइ ।
सुन्दर रुप हेर्दै राम्रो मायालुको जालो,
पछी पछी थाहा पाएँ भित्री मनको कालो ।

माया लगाइ निष्ठुरीले धन सम्पती छ कि भनी,
पछीहुँदै पराइ भयौ आफन्तलाइ टाढा गनी ।
सयौं चोटी बिन्ती गरें गइ नदेउ है टाढा ,
तिम्रै माया लाग्छ मलाइ रगत भन्दा गाढा ।

तिम्ले मलाइ आफ्नो सम्झे म पनि त तिम्रै हो नि,
बाहीर हेर्दा बेग्लै भए, भित्र भने तिम्रै छु नि ।
माछा पुछ्रे हिमाल राम्रो लालीगुराँस फुल्दा ,
सयौं दुख बिर्सन्छु है तिमी सँग भुल्दा ।

चितवन , हाल कतार

दोब्बर तेब्बर बढी सक्यो साहुको रिण गन्दा गन्दै
बिदेशीनै पर्यो तब जादै जान्न भन्दा भन्दै

आगो लागे झूपडी नै नराम्ररी डढ्दो रैछ
दैब पनि नहुने कै बिरुद्धमा लड्दो रैछ
खडेरीले सखाप पार्यो पाखो बारी खन्दा खन्दै
बिदेशीनै पर्यो तब जादै जान्न भन्दा भन्दै

बिदेशीनु पर्दा मलाई दुख लाग्या छैन तर
विवशता हो भने पनि नरोएको हैन तर
झूप्रो समेत उड्नै लाग्यो स्वभीमानी बन्दा बन्दै
बिदेशीनै पर्यो तब जादै जान्न भन्दा भन्दै

तुलसी घिमिरे

त्यो फूल मैले, कसरी टिपूँ, काँडा नै काँडा छ
कसरी पुगूँ बादलु पारि डाँडा नै डाँडा छ।

बिहानमात्रै कोपिला थियो फूल आज फूलेछ
सुटुक्क आई बगैँचाभित्र, भँवरा डुलेछ

जुन गीत गाउँछु छेकिन्छ स्वर दुरीनै टाढा छ
कसरी पुगूँ, बादलु पारि डाँडा नै डाँडा छ।।

चरीझैँ उडूँ, दौडेर पुगूँ, मन हुन्छ दोमन
मन त थियो उडेर आउने आएनौ नभन

बुझाउँछु मन मसँग तिम्रो, तस्विर छाया छ
कसरी पुगूँ, बादलु पारि डाँडा नै डाँडा छ।।

कुलदिप सापकोटा

तिम्रो निम्ती कति रोएँ तिमी हाँसी छौ ।
माया मलाइ दिन्छु भनी अन्तै गाँसी छौ ।

सुख दुख धन सम्पती सबै दिएँ पैंचो
छाती भरी ब्यथा दियौ छैन मलाइ सन्चो ।

मुटुको यो चारै कुना दुख्न थाल्यो अचेल
आफ्नो मन आँफै सँग बुझ्न छाड्यो अचेल ।

भग्य मेरो लेखेनछ तिमीलाइ खुसी राख्न
दुइदिनको जिबन मेरो गाह्रो भयो साँच्न ।

जिन्दगीमा कुनै दिन भाग्य फर्किएला
सम्‍झी सम्‍झी नरुनु है छाती चर्किएला ।
चितवन

विश्वासको खडेरीमा वसन्तको पानी कहाँ
दन्किएको चितामाथि ज्यूँदो जिन्दगानी कहाँ

देखिँदैन सल्बलाई ज्वालामुखी छातीभित्र
विषमात्र अटाइन्छ नीलकाँडे पातीभित्र
हृदय भो मरुभूमि साउने जवानी कहाँ
दन्किएको चितामाथि ज्यूँदो जिन्दगानी कहाँ ।

मरेपछि बाँच्ने रहर सम्बन्ध नै आगो बन्छ
भासिएको मायाजाल जेलिएको धागो बन्छ
मनको पीर, आलो घाउ सुकाइदिने वाणी कहाँ
दन्किएको चितामाथि ज्यूँदो जिन्दगानी कहाँ ।

रामगोपाल आशुतोष
सल्लाघारी, भक्तपुर-१७