सहु सहु सहु बाबु सहनै नसके पनि - सम
sayapatri

मेरो बारेमा साहित्यिक वेबसाईटहरु नेपाली वेबसाईटहरु नेपाली ब्लगहरु दैनिक पत्रीकाहरु साप्ताहिक पत्रीकाहरु

सयपत्रीमा तपाँइको रचना प्रकाशन गर्ने हो भने कृपया नेपाली

unicodeफन्टमा टाइप गरी chahal_sayapatri@yahoo.com मा इमेल गर्नुहोला ।

June 7, 2006

होशियार नेताहरु

देव गुरुङ

खै लोकतन्त्र आयो, तर देश र जनताको मुहार फेरीएन
टोल,चोक,वाटो र केहि थोत्रो बोर्डहरुको नामै त फेरीयो
वाँकी जस्ताको तस्तै,उहि नेता,उहि वुद्घ,ि उहि चाल र उहि र
च्यातिए जनताका सारा सपनाहरु, मेटाए शहीदका रगतहरु
होशियार नेताहरु वेलामै, नत्र तिमीहरुनै मेटिने छौ चाडै नै
किनकि देशमा,

राजनीतिका शकुनीहरु फेरी षडयन्त्रको खेती गर्दैछन
रगत लतपतिएका हातहरु सँविधानको वलत्कार गर्न तम्सिदैछन
वावुराम ज्योतिषी सँग हातकेलामा राष्ट्र्पति खोज्दैछन
प्रचण्ड वर्र्षौपछि वाउसँगै मासुभात खाएको फोटो खिचाउदैछन ।

केहि वहुदलमाराहरु सँविधान सभाको भाषण पस्काउदैछन
प्रतिगामीका मतियारहरुपनि लोकतन्त्र सँग मसक्क मस्किदैछन
वजारमा खरानीको प्रचुर अभाव हुदैछ चाँडै नै
किनकि आजकाल हरेक दिन एक हूल नयाँ जोगीहरु निस्कदैछन ।

छेपाराहरु लोकतन्त्रको मुखुण्डो ओढेर प्रत्येक पल रँग वदल्दैछन
स्यालहरु हुइयाँको प्रसँग वदल्दैछन टुँडीखेल र चोक चोकमा
अनि नदेखिने डर लाग्दो नङग्रा र दाह्राहरु अझै छन ब्वाँसोका
होशियार नेताहरु,चतुर ब्वाँसोका पाठा खाने ढँग फेरी वदल्दैछन ।

May 4, 2006

खवरदार नेताहरु

छेपारो र मुसाले रजाई गरिरहेका
झयाल,ढोका,सिलिङ र भित्त भरी
माकुराको जालोले सजाएका
कुर्सी टेबलहरु धुलोले सिँगारिएका
धारा १२७ को धारमा परेका
खण्डहर जस्तो सँसद भवनमा
अव फेरी निकै हल चल हुदैछ
दौरा सुरवालका भीड लाग्दैछ
खवरदार नेताहरु,
यो सँसद पुनर्स्थापित भएको
तपाईका महाराजधिराज सरकारलाई
कुनै वौलाहा कुकुरले टोकेर होइन
फेन्सिडिलको नसाले झुम भएर होईन
रातको साढे एघारमा रक्सीले मातेर होईन
अनि कसैमाथि दया माया पलाएर होइन
यो उपलव्धि,यो उपलव्धि
लाखौ लाख साहसी जनताले घाँटी सुकाउदै
भोको पेट र खाली खुट्टामा आन्दोलन गर्दै
हजारौ हजार वहादुर छातीले गोली थाप्दै
बीसौ वीर अमर सपुतहरु शहीद भएर
देशभरी रगतको खोला वगाएर
निरङकुशको घुँडो टेकाएर प्राप्त भएको हो
खवरदार नेताहरु,
कुर्सीको भाग वण्डामा फेरी आपसमा नलडनु
ढुम्रोको पुच्छरको उखान कत्ति नदोहोराउनु
दरवारको हड्डीमा रयाल चुहाएर नफस्नु
प्रत्येक पाईलामा जनताको जीजिविषा नविर्सनु
निशर्त सँविधान सभा चाँडै गराउनु
अनि जे जे गर्र्छौ राम्रो गर्नु तर चाँडै गर्नु
अहिले फलाम तातेको वेलामा हान्नु
देश वनाउने मौका विलकुल नगुमाउनु ।।

देव गुरुङ

May 2, 2006

फेरि वने टुलुटुलु हेर्ने

वसन्त खरेल

एकादेश्मा एकजना धुत राजा थिए
पढ्न धेरै नसकेका जम्मा थिए वीए ।
थिइन् उन्की मोटी-मोटी घ्याम्पोजस्ती रानी
छोरी पनि त्यस्तै थिइन् थेन राम्रो बानी ।

छोरो थियो भुसत्रि्रे खान्थ्यो रक्सी जाँड
मान्छे हान्दै सडकमा हिन्थ्यो बनी साँढ ।
रैती भन्दै मानिसलाई ढोगाउँथे खुट्टा
परम्परा यही भन्दै गाँस्थे फूल बुट्टा ।

एक दिन लिए उन्ले आफ्नो हात्मा शासन्
घुम्न थाले गाउँ बेसी गर्न थाले भाषन् ।
सक्तिन म भन्न थाले हेन टुलुटुलु
जनताको अधिकारलाई निले खुलुखुलु ।

हुक्के, चम्चे, धुपौरेलाई मन्त्री हाकिम् तोके
विरोधीलाई खोजी खोजी संगीन् गोली ठोके ।
कैले लूटे मोवाइल् एप\mएम् कैले टेलिफोन
हैरान पारे जनतालाई फेरी-फेरी “टोन” ।

साह्रै भयो अत्याचार सिंगो देश माथि
सात दल् र माओवादी बने साथी-साथी ।
लाग्न थाले नारा उन्लाई आर्यघाट लाने
भन्न थाले छोड गद्दी कूलको रगत खाने ।

अठार दिन् पर्‍यो घच्ची जनता र उन्को
हारे बरै थाले रून सातो उड्यो उन्को ।
भन्न थाले जनतालाई रूँदै धुरूधुरू
दानापानी दिए पुग्छ खान्छु खुरूखुरू ।

धुत राजा बने फेरि टुलुटुलु हेर्ने
अरू अब के हुन्छ है धुतलाई बेर्ने -
साङ्लो किनी जनताले दिए नेतालाई
बुझ्न कति सकछन् लौ है देश्को ब्यथालाई —

April 30, 2006

अन्तिम सलाम

राजन,
खोपडीको दिमाग सिवाय,
तिम्रा सबैकुरा ठूलो
जीउ भन्दा भ्याकुते भुँडी ठूलो
त्यो भुँडी भर्ने खर्च वेस्सरी ठूलो
तिम्रो लेँढे ढिपी असाध्यै ठूलो
इच्छा र आकाँक्षा पनि अनौठको ठूलो
तिम्रो टाउकोमा कत्ति नसुहाउने श्रीपेच ठूलो
जस्ले तिम्रो आखा र कान छोपेर
अन्धो र वहिरो वनाई दियो
राजन,
तिमी एक्लो हाँस्न सिँगो देश रुवायो
तिमी एक्लो वाँच्न हजारौ निर्दोष मारियो
देश जलि रहृयो तिमी निरो वनिरहृयो
हामीहरु मरेका थिएन सुतेका मात्रै थियो
तर अव हामी जागि सक्यो
टोल जाग्यो गाउ जाग्यो अनि शहर जाग्यो
मेची देखि महाकाली जाग्यो
हिमाल देखि तर्राई जाग्यो
सिँगो देश जाग्यो
तिम्रो वाँसुरी टुटाउनको लागि
तिम्रो दासत्वाबाट मुक्त्तिको लागि
नया नेपाल निर्माणको लागि
राजन
अमर शहीद हरुको रगतको चिन्ह
देशमा लोकतन्त्रको घाम झुल्कि सक्यो
तिम्रो निरङकुश राजतन्त्र खुल्कि सक्यो
तर्सथ केही न केही त सोचेकै होला
कुम्लो वोकि मुग्लान पसेपनि
जोगी भएर पशुपति गएपनि
आत्मा हत्या गरी आर्यघाट गएपनि
देशका अन्तिम अप्रिय राजालाई
देव गुरुङको अन्तिम सलाम

देव गुरुङ
घाचोक कास्की - हाल हङकङ

April 24, 2006

भाग तिमी भाग

तिमी एकजना भाग्दा
अढाइकरोडको भलो हुन्छ भने
भाग
तिमी भाग

जहाँबाट भाग्छौ भाग
जसरी भाग्छौ भाग
जुनबेला भाग्छौ भाग
पूर्वबाट भाग
पश्चिमबाट भाग
उत्तरबाट भाग
दक्षिणबाट भाग
जुनबेला भाग्छौ भाग
बिहानै भाग
मध्यन्हमा भाग
साँझमा भाग
मध्यरातमा भाग
भो अब ढिला नगर
तिमी एकजना भाग्दा
अढाइकरोड जनता खुसीहुन्छन भने
भाग
तिमी भाग

भो नहेर अब साइत
तिमीले बहुत साइत हेर्यौ
साइत निकालेर बहुत काम गर्यौ
पुण्यको कुनै काम भएन तिम्रो साइतमा
जती भए पापमात्र भए
अब नखोज ज्योतीषी
नहेर साइत
चुपचाप भाग
जुन बार भागेपनि हुन्छ
शुक्रबारनै चाँहीदैन
आइतबार भागेपनि हुन्छ
सोमबार भागेपनि हुन्छ
जती गते भागेपनि हुन्छ
आठ बाह्र बार्नु पर्दैन
जहाँबाट भागेपनि हुन्छ
थानकोटबाट भाग
धुलीखेलबाट भाग
ककनीबाट भाग
भैंसेपाटीबाट भाग
मेचीबाट भाग
महाकालीबाट भाग
तातोपानीबाट भाग
काँकडभित्ताबाट भाग
भो अब अबेला नगर
तिमी एकजना भाग्दा
अढाइकरोडको आँशु पुछिन्छ भने
भाग
तिमी भाग

एसपाली कानुनको पनि कुरा नगर
तिमी भाग्नलाइ
कुनै कानुनले रोक्दैन
कुनै कानुनले छेक्दैन
कुनै संविधानको धारा तगारो बन्दैन
कसैको अनुमती पनि चाँहीदैन
कतै बैठक पनि बस्नु पर्दैन
भाग्नलाइ कुनै बिषेश कला पनि चाँहीदैन
आफ्नै तरीकाले भाग
साँढेले छाती फुलाए जस्तो
छाती फुलाएर भाग
पानीले चुटेको मुसो जस्तो
थरथरी काम्दै भाग
डराएको कुकुर जस्तो
पुच्छर टांगामुनि हालेर भाग
नुन खाएको कुखुरा जस्तो
टाउको नुंगाएर भाग
जसरी भाग्छौ भाग
पैदल भाग
घोडामा चढेर भाग
कारमा चढेर भाग
हेलिकप्टरमा चढेर भाग
प्लेनमा चढेर भाग
अब साह्रै ढिला हुनलागी सक्यो
त्यसैले अबेला नगर
तिमी एकजना भाग्दा
अढाइकरोडको चाहना पुरा हुन्छ भने
भाग
तिमी भाग
अहिलेनै भाग

देवदास - रत्नपार्क

एउटा ढाडे बिरालोको कथा

चन्द्र गुरुंग

धेरै-धेरै पहिले
बिरालाहरुका एउटा सुन्दर र
अति शान्त देश थियो ।
जहाँ बिरालाहरु राग-द्वेष वीर्सेर रोदीमा दोहोरी गाउँथे,
माया-प्रीति साटा-साट गदै
चौतारीमा गीत सुसेल्थे,
बर्षभरिको पखाई पछि
चाड र्पर्वमा धान नाच्थे,
रमाईलो जीवनको सपनाहरु बुन्दै
विवाह-भतेरमा देउडा नाच्थे,
सृष्टि प्रति आभार व्यत्त गर्दै
पुजा अर्चनामा चण्डी नाच्थे
दुखको बादललाई पन्छयाउदै
खुशी-त्यौहारमा मारुनी नाच्थे ।
जहाँ बिरालाहरु
हरियो पाहाडको काखमा लडीबुडी गर्थे,
खुल्ला माधेशको फाँटमा खेल खेल्थे र
अग्ला हिमालको चुचुरोलाई छुन पुग्थे ।
यस प्रकार
बिरालाहरु त्यो सानो देशमा
धेरै-धेरै मौज गर्थे र
एक-आपसमा खुब रमाई-रमार्इर्र्बस्थे ।
तर एक दिन
त्यो सुन्दर र शान्त देशमा
कुनै खलनायकझैं नै
कतैबाट एउटा ढाडे बिरालो आयो ।
त्यो ढाडे बिरालोलाई
सासाना बिरालाहरुका गीत मन परेन,
निर्धा बिरालाहरुका नाच मन परेन र
शन्तिप्रिय बिरालाहरुका खुशी पनि मन परेन ।
हुन्छन् यस्ता थुप्रोई-थुप्रोई
जो अर्काको पीर-व्यथा बिर्सेर
आफू मात्र खुशी हुन चाहन्छन् र
अर्काको दुख प्रति आँखाहरु चिम्लेर
आफू मात्र रमाउन चाहन्छन् र
उनीहरुलाई
अर्काको बारेमा सोच्ने फुरस्त पनि हुदैन र
सारा सुख आफू मात्र चाहन्छन् ।
तोस पछि
बिस्तारै त्यो देशमा
ढाडे बिरालोको आतंकले
अन्य बिरालाहरुका गीत गाउने मुखहरु थुनिए,
गीत सुन्ने कानहरु बुझीए र
नाच्ने खुट्टाहरु पनि भाँचिए ।
हिंड्ने बाटो साँघुरियो,
खेल्ने चाउर खुम्चियो र
त्यो सारा देश नै डल्लियो ।
हुदा-हुदै त्यो देशमा
बसन्तले आउन छाड्यो,
नदीहरुले गीत गुनगुनाउन छाडे,
हिमाल-पहाडले गीत सुन्न छाडे
बान-जंगलले नाच्न छाडे र
रातहरुमा-
बौंशालु हावाले गीत गाउन छाडयो,
आकाशको आँगनीमा रोदी जम्न छोडयो र
जून-तारा पनि लुक्न थाले ।
अब त्यो देशमा
प्fmूलहरुको ओंठमा हाँसो बन्द छ र
मालीहरुको हृदयमा खुशी थुनिएको छ ।
सबै, भयभीत र आतंकित
सुरक्षित ठाउँतिर कुदी रहेका छन् र
त्यो ढाडे बिरालो चाहिं
आफ्नो अराजक कुकर्महरुलाई
उसको आफ्नो नै मलमूत्रलाईझैं
ठाउँ-ठाउँमा लुकाउँदै हिंडी रहेको छ ।
तर पनि
ढाडे बिरालो को कुकर्महरुको गन्ध
हिमालको चुचुरो देखि
पाहाडको कुना-कप्चा हुन्दै
मधेशका फाँटहरु सम्म फैलिएको छ ।
अब,
यो ढाडे बिरालोको घाँटीमा
अंकुशको घण्टी झुण्ड्याउन
एक हूल बिरालाहरुले
जुलुसहरुमा नारा जन्माउनु पर्छ
अर्को हूल बिरालाहरुले
रैलीमा बैनर उचाल्नु पर्छ र
थुप्रोई बिरालाहरुले चाहीं विरोध सभाहरुमा
जोरदार ताली पड्काउनु पर्छ ।
कुनैले बनभरि व्रि्रोहको आगो सल्काउनु पर्छ
कुनैले सडकभरि जुलुश तान्नु पर्छ
कुनैले खेतहरुमा आन्दोलन रोप्नु पर्छ
कुनैले बजारहरुमा भाषण सजाउनु पर्छ र
कुनैले चौकहरुमा हडतालको मेला लगाउनु पर्छ ।
चारैतिरबाट यी बिरालाहरुलो
ढाडे बिरालोको घाँटीमा बाँध्न
अंकुशको घण्टी बोकेर आउनु पर्छ ।

गोर्खा : हाल काठमाण्डौ

April 22, 2006

आन्दोलनको आगो

विक्रम सुब्बा

राजाको शासनमा
मानिसका मुखका पखेटा काटिए
सम्वेदना र भावना मुक्त भएर उड्न नहुने भयो
दु:ख सुखका कुरा चौतारीतिर सुनाउँनु मनाही भयो
मनका कुरा बोल्दा राजाको कानुनका कान ठाडा भए
तर मानिस भित्रका आवेगले ज्वालामुखीको सिम्फोनी रचे
र टायरहरूका चितामा जनताले दन्दनी आगो दन्काएको देख्दा
लग्थ्यो, दन्किँदो चितामा निरिह श्रीपेचलाई पोलिसकेकाछन् ।

राजाको शासनमा पँधेरा जाने बाटोलाई
हिँड्न निषेधित क्षेत्र भनि तोक लाग्यो
मानौँ बेसरम राजा त्यहाँ नाङ्गै नुहाईरहेको होस्
तर खुट्टाहरूले त जानेकै हिँडनु मात्र हो
हिँड्न निषेध भनेको बाटो हिँड्न झन मज्जा लाग्छ
र त मज्जा मान्दै जनताका महान पाइतालाहरू
निषेधित क्षेत्रको छाती टेक्दै बढेको देख्दा
लग्थ्यो, राजाको छाती कुल्चँदै जनताका पयरहरू
राजा बिनाको नयाँ नेपालतिर लम्कि सकेकाछन् ।

राजाको शासनमा
चुली चुचुरीमा घाम नलाग्दै शहरमा कर्फ्यु लाग्यो
विहानै लाग्यो, दिनभरि लाग्यो, रातभरि लाग्यो
उपत्यका र मोफसलमा लाग्यो
चोक-चोक र गल्ली-गल्लीमा लाग्यो
राजाको शासनमा घर-घरलाई कर्फ्युले जेल बनायो
हो, युगौँदेखि स्वाँठ राजाहरु कर्फ्यु लगाउँदै आएकाछन्
तर जनता कर्फ्युसँगै दरवारको खम्बाहरू भत्काउँदै आएकाछन्
यसपल्ट फेरि दशैतिरबाट उर्लिएका जनताले
कर्फ्युको करङ तोडेर अघि बढेको देख्दा
लग्थ्यो, राजतन्त्रको हातखुट्टा र गर्धन तोडेर
जनता जनगणतन्त्र नेपालतिर बढी सकेकाछन् ।

April 21, 2006

यसपालीको नयाँवर्ष

उत्तम बाबु श्रेष्ठ

नगरकोटका होटलहरुले
ककनीका पार्कहरुले
धुलिखेलका गह्राहरुले
यसपटक
अचेत मान्छेहरुको रमिता देखेनन्
विदेशी संगितहरु सुनेनन्
र नशामा मात्तिएर नाच्नेहरु भेटेनन््
बरु
कलंकीका चौबाटोहरुले
गोंगावुका गल्लिहरुले
र पाटनका ज्यासलहरुले
सचेत मान्छेका आक्रोशहरु देखे
लोकतन्त्रका संगितहरु सुने
जनसागरमा आस्थाका सगरमाथाहरु भेटे
नयाँबर्षको साँझमा रिगंनॆ सडकहरु
यसपटक शहिदका रगतले रंगिए
यसपटकको नयाँवर्षमा
भाईहरुको हातमा पार्टीको निम्तो थिएन
आन्दोलनका पर्चाहरु थिए ।
वहिनीको साथमा नयाँवर्षको उपहार थिएन
आन्दोलनका भण्डा र व्यानरहरु थिए।
उनीहरुले उपहार र कार्ड किन्ने पैसा त
घाइते कोषमा जम्मा गरेका थिए।
नयाँवर्ष सँगै भाईवहिनीमा आएको
यो परिवर्तन मेरो लागि विल्कुलै नयाँ थियो
त्यसैले,
यो नयाँवर्ष मेरो लागि फरक थियो ।
यसपटक नयाँवर्षमा आमाहरुले
मन्दिरमा एकअर्कालाई भेटेर शुभकामना भन्नु भएन
बदलामा लोकतन्त्रको भजन पो गाउनु भएछ ।
बुबाहरुको जमघटमा त झन
तानाशाहीको अन्त्यको कुरा पो भएछ ।
विष्णुको अवतार मानेर पुज्ने
मेरा आमाबुबामा आएको यो परिवर्तन
मेरो लागि अनौठो र अकल्पनिय थियो
त्यसैले
यसपटकको नयाँवर्ष मेरालाई फरक थियो ।
यसपटक
इमेलमा नयाँवर्षका शुभकामनाहरु आएनन््
बरु देशविदेशबाट प्रर्दशनका खबरहरु आइरहे
नयाँ कार्यक्रमका सुचनाहरु आइरहे
किर्तिमानका समाचारहरु आइरहे
फरक सुचनाहरुसगै आएको यो नयाँवर्ष
र त्योसगै उदाएको लोकतन्त्रको सुर्योदय
मेरोलागि निकै रोमान्चक थियो ।
पाखाहरुमा फुलेका लालीगुरासँहरु
यसपटक अर्कौ चमक थियो
त्यसैले
यसपालीको नयाँवर्ष फरक थियो ।
परिवर्तनको यो नयाँवर्ष
उत्साहको यो नयाँवर्ष
रोमान्चकताको यो नयाँवर्षमा
फरक नै शुभकामना ।

बोष्टन अमेरिका

जँड्याहा संग इतिहास हाँक्ने के हुती छ ?

एउटा ब्याधा-
मासु नखाने घोषणा गर्छ संसार सामु
र घरभित्र पसेर
त्यसै उपलक्षमा परेवा काट्छ,
एउटा जँड्याहा हाकिम-
कहिल्यै नपिउने प्रण गर्छ अड्डामा
र घर फर्किँदा
त्यसै उपलक्षमा भट्टी पस्छ,
एउटा लम्पट लोग्ने-
धोका नदिने कसम खान्छ दशौँ पटकको
र सोझी स्वास्नी मन्दिर गएको बेला
लुसुक्क बेश्यागमन गर्छ;
इतिहासको यो कालो पानामा-
ब्याधाको राज छाएको छ
जँड्याहाले काज पाएको छ
र लम्पटले पाठ पढाएको छ;
इतिहासको यो कालो पानामा-
‘कटवाल’ को मुख थुनेर
यन्त्रमानवहरु भजन ओकल्छन्
समाचारको नाममा,
बन्दूक बोकेका कातरहरु
बन्द शहरका सडकलाई बलात्कार गर्छन्
बहादुरीका नाममा,
र निधारबाटै देश मेटिसकेकाहरु
ढाका टोपी लगाऊँछन्
देशभक्तिको नाममा;
इतिहासको यो कालो पानामा-
एकै दिन एकै प्रहर
एक हातले सञ्चार सम्मेलनको रिबन
र अर्को हातले टेलिफोनको तार काटिन्छ,
एकै ठाऊँ एकै ठहर
मुखले रामराज्य घोषणा गरीरहदाँ
हातले स्वतन्त्रताकी सीताको हरण गरिन्छ;
र म पनि सोधिरहेछु
इतिहासको यो कालो पानासंग-
ब्याधाको राज अब कति छ?
जँड्याहा संग इतिहास हाँक्ने के हुती छ ?
र लम्पटसंग कुन नैतिक सम्पत्ति छ?
चुनौती हो यो मेरो
इतिहासको यो कालो पानालाई-
अब तँसंग
पाप लेखिन बाँकी
हरफनै कति पो छ ?
basantakg@ieee.org

निरंकुश कालो रातको चिहान आएको छ

लाग्छ इतिहासको बिहान आएको छ
निरंकुश कालो रातको चिहान आएको छ

सुतेको मात्रै थियो, मरेको थिएन
जागेको जनता महान आएको छ

एक्लै उठेको हैन आज आकाश
क्रान्तिको सिंगै जहान आएको छ

कति थुनिने सधैँ गोलघरमारु
अब नरोकिने मुहान आएको छ

उठ्ने भए नेपालीझैं उठ्नु
लोकमा नया आहान आएको छ।
basantakg@ieee.org

April 20, 2006

हामिले सुँगुर नपाल्दा के हुन्छ ?

अनिल पौड्याल

खोरमा सहिसलामत राखेर
चारो भर्नु पर्ने/खुवाउनु पर्ने
खोर भत्काएर उसैले
उल्टै हामीलाई रुउनु पर्ने
वाँदरको पुच्छर लौरो न हतियार
स्वदेशको पिलो विदेशको मतियार
बरु टुकुचामा
खोर सहितै फाल्दा के हुन्छ ?
हामीले सुँगुर नपाल्दा के हुन्छ ?

कहिले चारो खान्न भनेर
कहिले खोरभित्र जान्न भनेर
उसले उल्टै घुर्क्याउँनु पर्ने
तिमी बराहको अवतार हौ
जाऊ/कटखाउ र सुत भन्दै
हामीले साँझविहान फुर्क्याउनु पर्ने
जसको मुल्य छैन
उसैलाई पाल्नु पर्ने
उल्टै निरीह बनेर
आफ्नै मन पगाल्नु पर्ने
सडक ढाकेर बनाएको
त्यसको खोर फाल्दा के हुन्छ
हामीले सुँगुर नपाल्दा के हुन्छ ?
(काठमाण्डौ)






















Get free blog up and running in minutes with Blogsome | Theme designs available here